Pod tym określeniem należy rozumieć Stany biegunkowe związane z brakiem lub niedoborem enzymów czynnych w procesie trawienia i wchłaniania węglowodanów. Poznanie tego rodzaju mechanizmów przewlekłej biegunki jest zdobyczą pediatrii ostatnich dwudziestu lat. Prócz zespołów wrodzonych (wrodzonego defektu enzymatycznego) stwierdzono, że w bardzo wielu stanach chorobowych prowadzących do uszkodzenia nabłonka jelita cienkiego, a zwłaszcza dwunastnicy, może dochodzić do wtórnych enzyrnopatii, przedłużających okres rekonwalescencji lub nasilających objawy biegunkowe wywołane innymi czynnikami (wtórne biegunki fermentacyjne). Z disacharydów występujących w produktach spożywanych przez człowieka: laktozy, maltozy i izoinaltozy, sacharozy, celobiozy, trehalozy, palatynozy — największe biologiczne znaczenie mają trzy z nich: maltoza, sacharoza i laktoza. Inne disacharydy, praktycznie nie mają większego znaczenia, głównie wskutek znikomej aktywności enzymów trawiących je w przewodzie pokarmowym człowieka. Disacharydy są trawione („,trawienie kontaktowe”) przez szereg enzymów, disacharydaz, aktywnych w komórkach rąbka szczoteczkowego jelita cienkiego (glikokaliks).